Ο Ζαν-Πολ Ραπενό, διακεκριμένος κινηματογραφιστής και σκηνοθέτης οκτώ ταινιών μεγάλου μήκους, μεταξύ των οποίων η εμβληματική «Συρανό ντε Μπερζεράκ» (1990), απεβίωσε στο Παρίσι σε ηλικία 94 ετών, σύμφωνα με ανακοίνωση της οικογένειάς του.
Ο Ραπενό θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του γαλλικού κινηματογράφου, έχοντας συνεργαστεί με κορυφαίους ηθοποιούς όπως ο Υβ Μοντάν («Ο άγριος») και η Κατρίν Ντενέβ («Το σκάνδαλο του πράσινου πύργου»). Σημαντική ήταν και η συνεργασία του με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ και την Ιζαμπέλ Ατζανί («Όλο φωτιά, όλο φλόγα»).
Αυτοδίδακτος, με βασική επιρροή από τον Λουί Μαλ («Αντίο παιδιά»), ο Ραπενό γνώρισε τη μεγαλύτερη επιτυχία του στις αρχές της δεκαετίας του 1990, μεταφέροντας στη μεγάλη οθόνη το θεατρικό έργο του Εντμόν Ροστάν, «Συρανό ντε Μπερζεράκ».
Με πρωταγωνιστή τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ, η ταινία απέσπασε το 1991 δέκα βραβεία Σεζάρ, ανάμεσά τους και εκείνο της καλύτερης ταινίας, ενώ ο ίδιος ο Ραπενό τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερου σκηνοθέτη.
Ο σκηνοθέτης υπέγραφε τα σενάρια των ταινιών του και ήταν γνωστός για την τελειομανία του. Είχε δηλώσει χαρακτηριστικά: «Δεν είμαι σαν μια μηλιά που ρίχνει τα φρούτα της κάθε φθινόπωρο. Ο ρυθμός μου είναι μάλλον μια ταινία κάθε πέντε ή έξι χρόνια. Δεν βλέπω γιατί θα έπρεπε να κάνω τη μια ταινία μετά την άλλη. Εκτός ασφαλώς αν έχω ανάγκη χρημάτων...».
Ξεκίνησε ως σεναριογράφος, κυρίως στη «Ζαζί στο μετρό» του Λουί Μαλ, ενώ το 1966 έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το «Σκάνδαλο του πράσινου πύργου» («La vie de château»), με πρωταγωνίστρια την Κατρίν Ντενέβ.
Ακολούθησαν συνεχόμενες επιτυχίες. Το 1971 σκηνοθέτησε τους «Παντρεμένους αλά... γαλλικά» («Les Mariés de l'an II») με τον Ζαν-Πολ Μπελμοντό και τη Μαρλέν Ζομπέρ, ενώ το 1975 παρουσίασε τις περιπέτειες του «Άγριου» («Le Sauvage»).
Το 1981, ο Ραπενό σημείωσε νέα επιτυχία με την ταινία «Όλο φωτιά, όλο φλόγα», με πρωταγωνιστές τον Υβ Μοντάν και την Ιζαμπέλ Αντζανί.
Ύστερα από δεκαετή απουσία, ανέλαβε, με τη συμβολή του συγγραφέα Εμανουέλ Καρέρ, τη διασκευή του «Συρανό ντε Μπερζεράκ» για τον κινηματογράφο. Όπως είχε εξηγήσει, «Δεν μπορούσαμε να αρκεσθούμε στο να μετατρέψουμε απλώς σε εικόνες αυτό το θεατρικό έργο (...) Το αληθινό στοίχημα της ταινίας είναι ότι τα πρόσωπα μιλούν σ' αυτή με στίχους».
Το 2025, ο Ζαν-Πολ Ραπενό κυκλοφόρησε τα απομνημονεύματά του («Vive allure», «Με ζωηρό ρυθμό»), όπου ανέδειξε τη μοναδική του προσέγγιση στην τέχνη της σκηνοθεσίας. Όπως ανέφερε, «Όταν μια ταινία τελειώνει, είμαι σαν τον ναυαγό στην παραλία, περιμένω το επόμενο ταξίδι».
Ακολουθήστε το Business Daily στο Google news
