Η ιστορία της Νέλλυς Μπενρουμπή, μιας μαθήτριας της εβραϊκής κοινότητας Θεσσαλονίκης που χάθηκε στο Ολοκαύτωμα, βρέθηκε στο επίκεντρο της εκδήλωσης μνήμης για τους Εβραίους μαθητές της Γερμανικής Σχολής Θεσσαλονίκης. Η Γενική Πρόξενος της Γερμανίας στη Θεσσαλονίκη, Μόνικα Φρανκ, ξεκίνησε την ομιλία της αναφερόμενη στη Νέλλυ και τονίζοντας τη σημασία της διατήρησης της μνήμης για όσους εκτοπίστηκαν και δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Σύμφωνα με την κ. Φρανκ, η εβραϊκή κοινότητα διαδραμάτισε ουσιαστικό ρόλο στην ανάπτυξη της Γερμανικής Σχολής. Τις πρώτες δεκαετίες λειτουργίας της, τα παιδιά εβραϊκών οικογενειών αποτελούσαν σημαντικό ποσοστό του μαθητικού πληθυσμού και συμμετείχαν ενεργά στη σχολική ζωή. Μεγάλες οικογένειες όπως οι Αλλατίνι, Μοδιάνο και Μισραχή στήριξαν τη Σχολή διοικητικά και οικονομικά, συμβάλλοντας καθοριστικά στη λειτουργία της.
Η Γερμανική Σχολή Θεσσαλονίκης χαρακτηριζόταν από πολυπολιτισμικότητα, με τον Άουγκουστ Σίγκμουντ να εισάγει τη διδασκαλία της εβραϊκής γλώσσας και να προσφέρει υποτροφίες για παιδιά φτωχών εβραϊκών οικογενειών. Ωστόσο, τη δεκαετία του 1930 οι συνθήκες άλλαξαν δραματικά, καθώς η άνοδος του ναζισμού οδήγησε πολλούς Εβραίους μαθητές να εγκαταλείψουν τη Σχολή, με τις οικογένειές τους να ανησυχούν για το μέλλον των παιδιών τους στα γερμανικά πανεπιστήμια.
Η τοποθέτηση της αναμνηστικής πλακέτας στη Σχολή αποτελεί, σύμφωνα με τη Γενική Πρόξενο, ένα πρώτο βήμα για την ανάδειξη της ιστορίας των Εβραίων μαθητών. Η ίδια υπογράμμισε ότι η ευθύνη της μνήμης απαιτεί την ανάδειξη των ονομάτων όλων όσοι φοίτησαν στη Σχολή και χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα, αναγνωρίζοντας τη συμβολή των εβραϊκών οικογενειών στη φυσιογνωμία του σχολείου.
Η σημασία της ιστορικής μνήμης στη Θεσσαλονίκη
Ο αντιπρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης, Λάζαρος Σεφιχά, τόνισε πως οι μικροϊστορίες των Εβραίων μαθητών αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της συλλογικής μνήμης της πόλης. Υπογράμμισε ότι η διατήρηση της μνήμης είναι πράξη ευθύνης, καθώς οι μαθητές αυτοί υπήρξαν ενεργό κομμάτι της σχολικής και κοινωνικής ζωής της Θεσσαλονίκης πριν το Ολοκαύτωμα.
Ο Διευθυντής της Γερμανικής Σχολής Θεσσαλονίκης, Τόμας Ρόις, ανέφερε ότι η πλακέτα λειτουργεί ως σημείο μνήμης και σεβασμού προς τους μαθητές που χάθηκαν, επισημαίνοντας πως ο πόνος και η μοίρα τους δεν πρέπει να περάσουν στη λήθη.
Η διδασκαλία του Ολοκαυτώματος και η αναζήτηση της αλήθειας
Η υπεύθυνη του Τομέα Ιστορίας της Σχολής, Μαρία Ανθοπούλου, σημείωσε ότι το Ολοκαύτωμα αποτελεί βασικό μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας, με δράσεις όπως συμμετοχή σε ερευνητικά προγράμματα και παραγωγή ντοκιμαντέρ. Αναφέρθηκε στη συμβολή της εκπαιδευτικής κοινότητας στην ανάδειξη των ιστοριών των Εβραίων μαθητών, ώστε η μνήμη να παραμένει ζωντανή και να μεταφέρεται στις επόμενες γενιές.
Ο ιστορικός ερευνητής Ανδρέας Ασσαέλ μοιράστηκε προσωπικές ιστορίες από την οικογένειά του, φωτίζοντας τις συνθήκες που οδήγησαν πολλούς Εβραίους μαθητές να αποχωρήσουν από τη Σχολή λόγω της πολιτικής κατάστασης στη Γερμανία.
Η εκδήλωση πλαισιώθηκε από την προβολή αποσπάσματος του ντοκιμαντέρ «Μνήμη» και μουσικό ιντερμέδιο, ενώ το «παρών» έδωσαν εκπρόσωποι της διεθνούς διπλωματικής και εκπαιδευτικής κοινότητας, καθώς και μέλη της εβραϊκής κοινότητας Θεσσαλονίκης.
Ακολουθήστε το Business Daily στο Google news
