Αν ρωτήσεις σχεδόν οποιαδήποτε εταιρεία τεχνολογίας ποιο είναι το μεγαλύτερο της πρόβλημα, η απάντηση θα είναι σχεδόν πάντα η ίδια: «δεν βρίσκουμε developers».
Είναι μια απάντηση που ακούγεται λογική. Η ζήτηση είναι μεγάλη, η προσφορά περιορισμένη, και η αγορά ανταγωνιστική. Αλλά αν κοιτάξει κανείς πιο προσεκτικά τι συμβαίνει στην πράξη, θα δει ότι αυτό δεν είναι το βασικό bottleneck.
Εμείς, σαν εταιρεία, ποτέ δεν είχαμε πραγματικό πρόβλημα στο να βρούμε νέους developers και να ενισχύσουμε τις ομάδες μας.
Μπορεί να τους βρίσκουμε δύσκολα — και σίγουρα δεν είναι εύκολη διαδικασία — αλλά πάντα βρίσκουμε. Και αυτό από μόνο του δημιουργεί ένα ερώτημα: αν το ταλέντο υπάρχει, έστω και με προσπάθεια, τότε γιατί τόσα πράγματα δεν προχωρούν όπως θα έπρεπε;
Το πραγματικό bottleneck βρίσκεται αλλού. Βρίσκεται στο πώς παίρνονται — ή δεν παίρνονται — οι αποφάσεις γύρω από την τεχνολογία.
- Πόσες φορές ένα project καθυστερεί όχι επειδή δεν υπάρχει τεχνική λύση, αλλά επειδή δεν υπάρχει ξεκάθαρη κατεύθυνση;
- Πόσες φορές μια ομάδα περιμένει εβδομάδες για μια απόφαση που θα μπορούσε να έχει παρθεί σε μία μέρα;
- Πόσες φορές μια ιδέα μένει στο στάδιο της συζήτησης χωρίς να δοκιμαστεί ποτέ;
Αυτά δεν είναι τεχνικά προβλήματα. Είναι προβλήματα λειτουργίας. Οι developers, στην πλειονότητά τους, δεν μπλοκάρουν την πρόοδο. Αντιθέτως, συνήθως περιμένουν να ξεκινήσει.
- Περιμένουν να μάθουν τι πρέπει να χτίσουν.
- Περιμένουν να ξεκαθαρίσει ποια είναι η προτεραιότητα.
- Περιμένουν να πάρει κάποιος την ευθύνη της κατεύθυνσης.
Και όσο περιμένουν, η εικόνα προς τα έξω είναι ότι «δεν προχωράμε γιατί δεν έχουμε αρκετούς developers». Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά μοτίβα που βλέπουμε στην πράξη είναι κάτι ακόμη πιο συγκεκριμένο.
Πολλές φορές, σε πελάτες μας, υπάρχει ένας άνθρωπος — είτε είναι CTO, είτε team leader, είτε enterprise architect — ο οποίος έχει συγκεντρώσει πάνω του τόσες αρμοδιότητες και «φοράει» τόσα διαφορετικά καπέλα, που καταλήγει να είναι bottleneck ο ίδιος. Όχι επειδή δεν είναι ικανός. Συνήθως είναι πολύ ικανός.
Αλλά επειδή όλα περνάνε από εκείνον. Και έτσι, ακόμα και για να παρθεί η πιο μικρή απόφαση, μπορεί να χρειαστούν εβδομάδες. Όχι γιατί είναι δύσκολη. Αλλά γιατί δεν υπάρχει χρόνος να παρθεί. Αυτό δημιουργεί ένα επικίνδυνο αφήγημα.
Γιατί μεταθέτει την ευθύνη εκεί που είναι πιο εύκολο να εξηγηθεί — στην αγορά εργασίας — και όχι εκεί που είναι πιο δύσκολο να αντιμετωπιστεί: στον τρόπο που λειτουργεί ο οργανισμός. Ένα από τα πιο συχνά patterns που εμφανίζονται είναι η υπερ-ανάλυση πριν από κάθε απόφαση.
Αντί να ξεκινήσει κάτι σε μικρή κλίμακα και να εξελιχθεί μέσα από τη χρήση, προσπαθούμε να προβλέψουμε τα πάντα εκ των προτέρων.
- Να ορίσουμε κάθε λεπτομέρεια.
- Να καλύψουμε κάθε πιθανό σενάριο.
- Να μειώσουμε το ρίσκο στο ελάχιστο.
Το αποτέλεσμα είναι ότι ο χρόνος περνάει χωρίς να γίνεται ουσιαστική πρόοδος. Και κάπου εκεί εμφανίζεται ένα παράδοξο:
ο φόβος του λάθους οδηγεί σε μεγαλύτερο λάθος — την ακινησία. Στον κόσμο της τεχνολογίας, η πρόοδος σπάνια έρχεται από την τέλεια πρώτη απόφαση. Έρχεται από γρήγορες αποφάσεις που διορθώνονται στην πορεία.
Αυτό όμως προϋποθέτει κάτι που δεν είναι πάντα δεδομένο: την αποδοχή ότι το λάθος είναι μέρος της διαδικασίας. Σε πολλά περιβάλλοντα, το λάθος αντιμετωπίζεται ως αποτυχία. Όχι ως δεδομένο βήμα μάθησης, αλλά ως κάτι που πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία.
Και όταν αυτό το mindset επικρατεί, οι αποφάσεις γίνονται πιο αργές, πιο προσεκτικές, πιο «ασφαλείς». Μέχρι που σταματούν να είναι αποφάσεις. Ένα άλλο κρίσιμο σημείο είναι η διάχυση της ευθύνης. Όταν μια απόφαση περνάει από πολλά επίπεδα, κανείς δεν αισθάνεται πραγματικά υπεύθυνος για το αποτέλεσμα.
Και όταν δεν υπάρχει σαφής ευθύνη, η απόφαση καθυστερεί. Γιατί πάντα υπάρχει χώρος για «λίγο ακόμα ανάλυση», «λίγο ακόμα alignment», «λίγο ακόμα feedback». Αυτό δεν σημαίνει ότι η συνεργασία είναι λάθος. Σημαίνει ότι χωρίς ξεκάθαρα όρια, η συνεργασία μετατρέπεται σε καθυστέρηση.
Οι ομάδες που λειτουργούν καλά τεχνολογικά δεν είναι απαραίτητα αυτές με τους περισσότερους developers. Είναι αυτές που έχουν καθαρό τρόπο λήψης αποφάσεων.
- Ξέρουν ποιος αποφασίζει.
- Ξέρουν πότε αποφασίζει.
- Και προχωρούν ακόμα κι αν δεν έχουν όλες τις απαντήσεις.
Αυτό δημιουργεί ρυθμό. Και ο ρυθμός είναι αυτό που λείπει από πολλά περιβάλλοντα. Χωρίς ρυθμό, ακόμα και οι καλύτεροι developers δεν μπορούν να αποδώσουν στο επίπεδο που θα μπορούσαν. Γιατί η απόδοση στην τεχνολογία δεν είναι μόνο θέμα ικανότητας. Είναι και θέμα πλαισίου.
Μπορείς να έχεις μια εξαιρετική ομάδα — αλλά αν το περιβάλλον μέσα στο οποίο λειτουργεί είναι αργό, ασαφές και υπερβολικά ελεγκτικό, το αποτέλεσμα θα είναι αντίστοιχο. Και τότε, ξανά, η εξήγηση θα είναι εύκολη: «χρειαζόμαστε περισσότερους developers».
Ενώ στην πραγματικότητα, αυτό που χρειάζεται είναι κάτι πιο δύσκολο:
- Nα αλλάξει ο τρόπος που παίρνονται οι αποφάσεις.
- Να μειωθεί ο χρόνος μεταξύ ιδέας και εκτέλεσης.
- Να γίνει αποδεκτό ότι δεν θα είναι όλα τέλεια από την αρχή.
- Να δοθεί πραγματική ευθύνη στις ομάδες.
Αυτό δεν είναι εύκολο. Αλλά είναι ο μόνος τρόπος για να φύγεις από την ψευδαίσθηση ότι το πρόβλημα είναι τεχνικό — και να αντιμετωπίσεις το πραγματικό bottleneck.
Insights shaped by experience, shared with curiosity.
*Ο κ. Γιώργος Λουτριανάκης είναι CEO, PlusHorizon.
Ακολουθήστε το Business Daily στο Google news
