Γ. Γεωργαντάς: Υπερδιπλάσιο το ποσοστό άρσεων ασυλίας στη Βουλή

Στο 77% ανέρχεται, κατά την τρέχουσα κοινοβουλευτική περίοδο, το ποσοστό των αιτήσεων για άρση ασυλίας βουλευτών, σύμφωνα με τον β΄ αντιπρόεδρο της Βουλής και πρόεδρο της Επιτροπής Κοινοβουλευτικής Δεοντολογίας, Γ. Γεωργαντά. Ο ίδιος σημείωσε ότι «το πολιτικό προσωπικό έχει ωριμάσει συνολικά στα ζητήματα των άρσεων ασυλίας» και χαρακτήρισε τιμητικό το γεγονός πως οι βουλευτές ζητούν οι ίδιοι την άρση της ασυλίας τους.

Όπως επισήμανε ο κ. Γεωργαντάς, «κατά την τρέχουσα περίοδο, τα αιτήματα άρσης ασυλίας που έγιναν δεκτά αντιστοιχούν στο 77% των υποθέσεων που ήρθαν στην Ολομέλεια», ενώ «κατά την προηγούμενη περίοδο το ποσοστό ήταν 33,3%». Τα στοιχεία αυτά, σύμφωνα με τον ίδιο, επιβεβαιώνουν τη βελτίωση της θεσμικής λειτουργίας και της διαφάνειας στη Βουλή.

Κατά τη σημερινή συνεδρίαση της Ολομέλειας, αποφασίστηκε η άρση ασυλίας των βουλευτών Αναστ. Νικολαΐδη για ιδιωτική υπόθεση και Θεοφ. Παπά για απόφαση που είχε λάβει το 2013 ως αντιπεριφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας. Στη συζήτηση παρενέβη ο βουλευτής της Πλεύσης Ελευθερίας, Αλ. Καζαμίας, ο οποίος παρατήρησε ότι η υπόθεση του κ. Παπά έφθασε στην Ολομέλεια μετά από τρεις μήνες, ενώ οι υποθέσεις της κ. Κωνσταντοπούλου προωθήθηκαν εντός τριών ημερών, επικαλούμενος την «επαίσχυντη» τροπολογία Φλωρίδη.

Απαντώντας, ο κ. Γεωργαντάς αναγνώρισε ότι «πράγματι, μετά την ψήφιση του νόμου για την ταχύτερη εκδίκαση των υποθέσεων που αφορούν βουλευτές, η Επιτροπή Κοινοβουλευτικής Δεοντολογίας οφείλει να αναδιαμορφώσει την πρακτική της». Τόνισε ότι πλέον θα τηρείται αυστηρά ο χρόνος εισαγωγής κάθε δικογραφίας στην Ολομέλεια, χωρίς αδικαιολόγητες αναβολές ή καθυστερήσεις.

Όπως εξήγησε, «δεν θα επιτραπεί πλέον από την Επιτροπή μια συχνή, αδικαιολόγητη πολλές φορές, αίτηση αναβολών, η οποία γίνεται συστηματικά για καθυστέρηση των εκδικάσεων ή όποια άλλη κωλυσιεργία επιχειρηθεί», είτε αφορά την παραλαβή των δικογραφιών είτε άλλες διαδικαστικές ενέργειες. Η νέα αυτή στάση, σύμφωνα με τον κ. Γεωργαντά, ενισχύει τη διαφάνεια και την αποτελεσματικότητα του κοινοβουλευτικού έργου.