Η Ευρώπη διαθέτει τις απαραίτητες στρατιωτικές, οικονομικές και χρηματοπιστωτικές δυνατότητες για να συμμετάσχει ενεργά στις διαπραγματεύσεις σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία. Ωστόσο, παραμένει αμφίβολο κατά πόσο υπάρχει η απαραίτητη πολιτική βούληση για να το πράξει, όπως επισημαίνεται σε συνέντευξη του Dominique Moisi, εκ των ιδρυτών του Γαλλικού Ινστιτούτου διεθνών σχέσεων, στη Repubblica.
Οι πρόσφατες δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ για τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι θεωρούνται μια μορφή επίθεσης, με αναφορές στον τόνο που είχε υιοθετηθεί στο Οβάλ Γραφείο τον περασμένο Φεβρουάριο. Για τον λόγο αυτό, η συνάντηση του Κιρί Στάρμερ, του Φρίντριχ Μερτς και του Εμανουέλ Μακρόν με τον Ζελένσκι στο Λονδίνο είχε ιδιαίτερη σημασία. Στόχος ήταν να σταλεί το μήνυμα τόσο στη διεθνή κοινότητα όσο και στη Ρωσία ότι το Κίεβο δεν είναι απομονωμένο.
Η Ουκρανία ενδέχεται να μην ανακτήσει τα χαμένα εδάφη της, αλλά δεν υπάρχει λόγος να παραδώσει περιοχές που εξακολουθεί να ελέγχει ή να αποδεχθεί μείωση των ενόπλων δυνάμεών της. Η απουσία της Ιταλίας από τη συνάντηση του Λονδίνου αποδίδεται στη στήριξή της σε ενδιάμεσες και συχνά αμφιλεγόμενες θέσεις. Η πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι επιδιώκει προνομιακή σχέση με την Ουάσινγκτον, κάτι που εσωτερικά είναι κατανοητό, αλλά εκλαμβάνεται από άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ως αποδυνάμωση της ευρωπαϊκής ενότητας.
Καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν διαδραματίζουν πλέον τον παραδοσιακό τους ρόλο, η Ευρώπη καλείται να αναλάβει μεγαλύτερες ευθύνες. Ωστόσο, δεν είναι ακόμη έτοιμη για έναν ισότιμο συσχετισμό δυνάμεων με την Ουάσινγκτον. Ο Εμανουέλ Μακρόν, σε ιδιωτική συζήτηση, χρησιμοποίησε τον όρο «προδοσία» για τον Τραμπ, πριν προβεί σε διόρθωση της δήλωσής του. Παράλληλα, προσπαθεί να μην έρθει σε ευθεία αντιπαράθεση με τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ, στάση που χαρακτηρίζεται ως λανθασμένη και επικίνδυνη, αφού ο κατευνασμός ενισχύει τη θέση του Τραμπ.
Η Ευρώπη πρέπει να δείξει αποφασιστικότητα, διατηρώντας ανοιχτό το ενδεχόμενο για την περίοδο μετά τον Τραμπ. Το χάσμα μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής είναι σήμερα ιδιαίτερα μεγάλο, σηματοδοτώντας το τέλος ενός κύκλου ογδόντα ετών. Η ιστορική γενναιοδωρία των ΗΠΑ, όπως με το Σχέδιο Μάρσαλ το 1947, απέχει σημαντικά από τη σημερινή στάση του Τραμπ, που επιδιώκει την αποδυνάμωση του ευρωπαϊκού εγχειρήματος.
Η Ευρώπη αντιμετωπίζει σήμερα μια διπλή απειλή: στρατιωτικά από τη Ρωσία στα σύνορά της και ιδεολογικά από την Αμερική του Τραμπ στο εσωτερικό. Η ρητορική του Τραμπ και το νέο δόγμα για τη στρατηγική ασφάλεια αποσκοπούν στην αποδυνάμωση της ηπείρου και ενισχύουν ακροδεξιές τάσεις. Παράλληλα, ο Τραμπ στηρίζει τη Μόσχα και αντιευρωπαϊκές δυνάμεις εντός της Ευρώπης. Η Ευρώπη καλείται να αντιμετωπίσει και τα δύο μέτωπα και να πείσει τους πολίτες της ότι μια ήττα της Ουκρανίας θα είχε στρατηγικές και ηθικές συνέπειες για το ευρωπαϊκό μέλλον.
Πηγή: συνέντευξη στη Repubblica
Ακολουθήστε το Business Daily στο Google news
