Το μεταπολεμικό πολιτικό κατεστημένο στη Βρετανία βρίσκεται σε φάση κατάρρευσης. Οι Συντηρητικοί έχουν εισέλθει σε έναν φαύλο κύκλο, ενώ οι Εργατικοί καταγράφουν απώλειες σε δημοσκοπήσεις και χάνουν ψήφους προς διάφορες κατευθύνσεις.
Η χώρα αντιμετωπίζει μια νέα πολυκομματική πραγματικότητα, η οποία δοκιμάζεται από ένα εκλογικό σύστημα σχεδιασμένο για δύο κόμματα. Όπως διαφαίνεται, μετά τις επόμενες εκλογές, η Βρετανία ενδέχεται να αποκτήσει μια κυβέρνηση που δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των πολιτών.
Η δυσαρέσκεια των πολιτών έχει κορυφωθεί. Σειρά αποτυχιών έχει οδηγήσει στη μετάβαση από την πολιτική της διαχείρισης σε μια πολιτική που χαρακτηρίζεται από απελπισία και απογοήτευση. Ωστόσο, οι εξελίξεις δεν είναι προδιαγεγραμμένες, καθώς η πολιτική εξαρτάται από την ηγεσία, την έμπνευση και το θάρρος.
Ο Κιρ Στάρμερ ξεκίνησε ως ένας σοβαρός ηγέτης, πλαισιωμένος από στελέχη με επίγνωση της ανάγκης για επενδύσεις. Η κατάσταση που παρέλαβε ήταν δύσκολη: ο προϋπολογισμός των Τόρις ήταν προβληματικός, το εμπόριο με την ΕΕ αντιμετώπιζε δυσκολίες και η παγκόσμια συγκυρία, με την ενεργειακή κρίση και τον πόλεμο στην Ουκρανία, επιβάρυνε το κλίμα.
Παρά τη μεγάλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, οι προσδοκίες για αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στην πολιτική και ενότητα της χώρας δεν υλοποιήθηκαν. Οι Εργατικοί φαίνεται να υποτίμησαν το μέγεθος των προκλήσεων, όπως τα προβλήματα στις κοινωνικές δαπάνες, η δυσλειτουργία του κράτους και οι πιέσεις στις δημόσιες υπηρεσίες λόγω αυξημένων μεταναστευτικών ροών. Η φράση «δεν δουλεύει τίποτα» παραμένει διαδεδομένη στην κοινωνία.
Ταυτόχρονα, η ενίσχυση των κοινωνικών δικτύων και τα διαχρονικά προβλήματα εντείνουν τον φόβο για τον «μετανάστη» ως αιτία όλων των αποτυχιών. Η εγκατάλειψη της διαχειριστικής πολιτικής μετά τις εκλογές έχει αφήσει κενό που διαρκεί.
Το δικομματικό σύστημα έχει ουσιαστικά διαλυθεί. Στα δεξιά, το Reform προετοιμάζεται για μεγαλύτερο ρόλο, ενώ η πεποίθηση ότι ο Στάρμερ θα επικρατήσει έναντι του Φάρατζ φαίνεται αβέβαιη. Αν δεν υπάρξει ριζική αλλαγή, η πιθανότητα κυβέρνησης υπό τον Φάρατζ αυξάνεται.
Στα αριστερά, οι Πράσινοι ενισχύουν τη θέση τους, ενώ η πολυκομματική δυναμική εντείνει τα προβλήματα για τους Εργατικούς. Ο Φάρατζ ενδέχεται να αξιοποιήσει τις θέσεις των Πρασίνων σε θέματα όπως ο έλεγχος των συνόρων, η νομιμοποίηση των ναρκωτικών και οι φόροι, για να υπονομεύσει μια πιθανή συμμαχία υπό τους Εργατικούς.
Ο Στάρμερ διακρίνεται ως ικανός διαχειριστής, ωστόσο δεν έχει καταφέρει να αφουγκραστεί τις ανάγκες της κοινωνίας ή να προωθήσει τις απαραίτητες αλλαγές. Ακόμη και αν αποχωρήσει, η ανάδειξη ενός ηγέτη με το απαιτούμενο χάρισμα παραμένει πρόκληση για τους Εργατικούς.
Πηγή: The New Statesman
Ακολουθήστε το Business Daily στο Google news
