Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει το Kontakthof της Pina Bausch τον Δεκέμβριο

Ένα από τα πιο εμβληματικά έργα της διεθνούς φήμης χορογράφου Pina Bausch, το Kontakthof, θα παρουσιάσει το Εθνικό Θέατρο από τις 17 Δεκεμβρίου, σε συνεργασία με το Pina Bausch Foundation. Η παράσταση επιστρέφει στην Ελλάδα 37 χρόνια μετά την πρώτη της παρουσίαση στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού το 1988, από το Tanztheater Wuppertal.

Η σκηνική αναβίωση του Kontakthof πραγματοποιείται υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Josephine Ann Endicott, μέλους της αρχικής διανομής του 1978 και πολυετούς συνεργάτιδας της Bausch, και του Δάφνι Κόκκινου, μέλους του Tanztheater Wuppertal και βοηθού της Pina από το 1993. 

Συμμετέχουν επίσης η Anne Martin, μέλος της αρχικής διανομής, και ο Scott Jennings, διευθυντές προβών του Foundation. Η παράσταση θα ανέβει στην Κεντρική Σκηνή του Κτηρίου Τσίλλερ, με 23 Έλληνες ερμηνευτές και ερμηνεύτριες, ηλικίας 21 έως 55 ετών, που επιλέχθηκαν ειδικά για αυτή την παραγωγή.

Το Kontakthof έκανε πρεμιέρα το 1978 στην Όπερα του Wuppertal και θεωρείται ορόσημο της πρώιμης δημιουργικής περιόδου της Bausch, καθώς και παράδειγμα της συνεργασίας της με τον σκηνογράφο και ενδυματολόγο Rolf Borzik.

 Το έργο εξακολουθεί να περιοδεύει διεθνώς, συχνά με διαφορετικές γενιές ερμηνευτών, όπως το 2000 με άτομα άνω των 65 ετών και το 2008 με εφήβους 14-18 ετών, εξερευνώντας κάθε φορά το ερώτημα της επαφής σε διαφορετικά στάδια της ζωής.

Η Pina Bausch είχε επισημάνει ότι το Kontakthof είναι ένας χώρος όπου άνθρωποι αναζητούν επαφή, αποκαλύπτοντας ή αρνούμενοι τον εαυτό τους, με συναισθήματα όπως φόβος, επιθυμία, απογοήτευση και τρυφερότητα. 

Η ίδια εστίαζε όχι στο πώς κινούνται οι άνθρωποι, αλλά στο τι τους κινεί – τα συναισθήματα, η επιθυμία, η ανασφάλεια, η ανάγκη για επικοινωνία και η μοναξιά.

Σύμφωνα με τους καλλιτεχνικούς διευθυντές της παραγωγής, Josephine Ann Endicott και Δάφνι Κόκκινο, εκείνο που διατηρεί τη διαχρονικότητά του στο Kontakthof είναι η παρουσία των ανθρώπων και της καθημερινότητάς τους στη σκηνή, που αποκαλύπτει τις επιθυμίες, τις ανασφάλειες και τον πόθο τους για οικειότητα και αγάπη.