Η 65χρονη Χαλίνα Ποπριαντούκινα έχει εγκαταλείψει το σπίτι της τρεις φορές, καθώς τα ρωσικά στρατεύματα προελαύνουν στην ανατολική Ουκρανία στα τέσσερα χρόνια πολέμου. Κουρασμένη από τη συνεχή φυγή, ελπίζει ότι η Ουκρανία θα μπορέσει να συγκρατήσει τις εχθροπραξίες.
«Φοβάμαι ότι δεν υπάρχει πουθενά αλλού να πάμε για να γλιτώσουμε», δηλώνει με φωνή γεμάτη εξάντληση, περιγράφοντας πως αγνοείται η τύχη του ενός γιου της, ενώ ο άλλος πιθανόν κρατείται από τις ρωσικές δυνάμεις.
Η Ποπριαντούκινα ανήκει στους σχεδόν 4 εκατ. εκτοπισμένους εντός της Ουκρανίας, πέρα από τα πάνω από 5 εκατ. άτομα που έχουν διαφύγει στην Ευρώπη. Καθώς ο πόλεμος εισέρχεται στον πέμπτο χρόνο του, πολλοί φοβούνται ότι δεν θα ξαναδούν ποτέ τα σπίτια ή τους αγαπημένους τους.
Ο έλεγχος του Ντονμπάς — που περιλαμβάνει τις βιομηχανικές περιφέρειες Ντονέτσκ και Λουχάνσκ — βρίσκεται στο επίκεντρο των ειρηνευτικών συνομιλιών με τη στήριξη των ΗΠΑ, για τον τερματισμό της μεγαλύτερης σύγκρουσης στην Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η Ρωσία ζητά από το Κίεβο να παραχωρήσει το υπόλοιπο 20% του Ντονέτσκ που δεν έχει κατακτήσει, κάτι που ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι αρνήθηκε, παρότι, όπως είπε, Αμερικανοί μεσολαβητές του πρότειναν ότι αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε ειρήνη.
«Δεν μπορούμε απλά να αποσυρθούμε», δήλωσε ο Ζελένσκι. «Πρέπει να καταλάβουμε ότι το Ντονμπάς είναι μέρος της ανεξαρτησίας μας… Δεν αφορά τη γη. Δεν αφορά μόνο εδάφη: αφορά ανθρώπους».
Η ρωσική εισβολή και ο ξεριζωμός
Η Ποπριαντούκινα θυμάται ότι άρμεγε αγελάδες με μια φίλη όταν ξεκίνησαν να πέφτουν πύραυλοι στις 24 Φεβρουαρίου 2022, την ημέρα της ρωσικής εισβολής. Μετά από παρότρυνση του γιου της, εγκατέλειψε το σπίτι και τα ζώα της, κρίσιμα για την επιβίωσή της.
«Δεν πήρα τίποτα από εκεί. Τα πάντα χάθηκαν», λέει. Μετά από μήνες στη δυτική Ουκρανία, επέστρεψε στην περιφέρεια του Ντονέτσκ το καλοκαίρι του 2022, αλλά αναγκάστηκε να φύγει ξανά τον Μάρτιο, καθώς οι ρωσικές δυνάμεις προέλαυναν. Όταν ο στρατός κινήθηκε προς την περιφέρεια του Ντνιπροπετρόφσκ, έφυγε για τρίτη φορά.
Σήμερα ζει στην κεντρική Ουκρανία, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τη γενέτειρά της Βρεμίβκα, που βρίσκεται υπό ρωσική κατοχή. Οι ουκρανικές αρχές της παραχώρησαν ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι στο χωριό Ντζενζελίβκα.
Η πορεία της αντικατοπτρίζει τη σταδιακή προέλαση των ρωσικών στρατευμάτων, τα οποία κατέχουν περίπου το ένα πέμπτο της χώρας, σύμφωνα με το Κίεβο. Οι επιθέσεις έχουν αφήσει πίσω τους κατεστραμμένους οικισμούς και χιλιάδες θύματα.
«Δεν χρειάζομαι τη μικρή τους Ρωσία», λέει, χρησιμοποιώντας έναν χαρακτηρισμό που οι Ουκρανοί χρησιμοποιούν ειρωνικά για τα εδαφικά σχέδια της Μόσχας.
Αγώνας για επιβίωση και απώλειες
Το Νορβηγικό Συμβούλιο Προσφύγων προειδοποιεί ότι οι εσωτερικά εκτοπισμένοι αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες, καθώς η ανθρωπιστική βοήθεια μειώνεται και οι αποταμιεύσεις εξαντλούνται. «Πολλές οικογένειες αναγκάζονται να ζουν σε δύσκολες συνθήκες, μειώνοντας δαπάνες για υγεία και θέρμανση», σημειώνει η οργάνωση.
Η Ποπριαντούκινα είχε τη δυνατότητα να φύγει στην Πολωνία, αλλά αρνήθηκε. «Είπα ότι δεν θα εγκαταλείψω τη χώρα μου», υπογραμμίζει.
Η αγωνία της, ωστόσο, επικεντρώνεται στους δύο γιους της. Ο ένας νοσηλευόταν στη Μαριούπολη όταν η πόλη καταλήφθηκε, ενώ ο άλλος, που κατατάχθηκε στον στρατό, αγνοείται από το 2023.
Περισσότεροι από 70.000 Ουκρανοί στρατιώτες και πολίτες παραμένουν αγνοούμενοι, σύμφωνα με το Κίεβο, πέρα από τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς που έχει προκαλέσει ο πόλεμος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
«Ειλικρινά, αν μπορούσα, θα τον έσκιζα με τα ίδια μου τα χέρια, αυτόν τον Πούτιν», λέει με οργή. «Έφερε τόσα βάσανα σε τόσο κόσμο».
Καθισμένη στο λιτό καθιστικό της, θυμάται έναν νεαρό άνδρα που σκοτώθηκε από θραύσματα έξω από το σπίτι της στο Βρεμίβκα. «Πείτε μου σας παρακαλώ», ρωτά συγκλονισμένη. «Πώς μπορεί κανείς να συγχωρέσει κάτι τέτοιο;».
Ακολουθήστε το Business Daily στο Google news
