Με συγκλονιστικές καταθέσεις επιζώντων από το τρίτο βαγόνι της επιβατικής αμαξοστοιχίας, καθώς και μίας εργαζόμενης που βρισκόταν στα πίσω βαγόνια τη στιγμή της σύγκρουσης, ολοκληρώθηκε η σημερινή συνεδρίαση στη δίκη για το δυστύχημα των Τεμπών. Οι μαρτυρίες αποτυπώνουν με έντονο τρόπο τις τραυματικές στιγμές που έζησαν οι επιβάτες και τις ψυχολογικές συνέπειες που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν.
Οι μάρτυρες περιέγραψαν πώς βίωσαν τη στιγμή της σύγκρουσης, την προσπάθειά τους να απεγκλωβιστούν από το βαγόνι που είχε πάρει κλίση, αλλά και την επόμενη ημέρα, κάνοντας λόγο κυρίως για τα ψυχολογικά τραύματα που τους συνοδεύουν.
Η Μαρία Λαζαρίδου, που ταξίδευε με τη μητέρα της και το έξι μηνών παιδί της, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Αυτό που ζήσαμε δεν πρόκειται να φύγει από μέσα μας. Ειδικά το πρώτο διάστημα ήταν πολύ δύσκολο. Σε οποιαδήποτε λακκούβα, σε οποιαδήποτε στροφή, τα απότομα φρεναρίσματα, όλα αυτά ξυπνούσαν αυτό που ζήσαμε. Ακόμα και σήμερα επανέρχονται αυτές οι εικόνες ξανά και ξανά. Το βράδυ ξαναέβλεπα τις ίδιες σκηνές. Ξαναζούσα ότι έχασα το μωρό μου». Κατά τη διάρκεια της κατάθεσής της, αναγκάστηκε να διακόψει λόγω συναισθηματικής φόρτισης.
Στο ίδιο βαγόνι ταξίδευαν επίσης η Zagrida Plasa με τα δύο ανήλικα παιδιά της και ο Αναστάσιος Κουμπούρης. Ο κ. Κουμπούρης κατέθεσε: «Ήταν ίσως η πρώτη και η τελευταία φορά που δεν έκατσα στο κυλικείο. Κατά τύχη γλύτωσα. Νόμιζα θα πεθάνω. Αμυδρά θυμάμαι να βγαίνει κάποιος από ένα παράθυρο και τον ακολούθησα. Πηδήξαμε από εκεί στο χωράφι. Το πρώτο που αντίκρισα ήταν το δεύτερο βαγόνι που καιγότανε. 'Ακουγα ουρλιαχτά, άτομα να προσπαθούν να σωθούν. Μετά από αυτό, είναι όλα πολύ δύσκολα. Νοιώθω αρκετά πιο αδύναμος από εκείνη την ημέρα και μετά». Πρόσθεσε πως του έμεινε η μυρωδιά του «καμένου σιδήρου» και πως στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας έβλεπε άλλους τραυματίες και ανθρώπους να αναζητούν συγγενείς τους. «Οπότε ξεκίνησα να νοιώθω ενοχές, γιατί ήμουν εγώ τυχερός που κατάφερα να επιζήσω», σημείωσε.
Η κα Plasa περιέγραψε: «Όταν έγινε η σύγκρουση, αυτό που νιώσαμε ήταν ένα δυνατό τίναγμα για μερικά δευτερόλεπτα και μετά πέσαμε όλοι μπροστά και γύρισε το βαγόνι μας. Εγώ χτύπησα στο τραπεζάκι. Μετά ήταν το απόλυτο σκοτάδι. Ξεκινήσανε οι τσιρίδες, οι φωνές και ήταν σαν να βλέπαμε τον θάνατο με τα μάτια μας. Νόμιζα ότι μπορεί να πέφταμε σε γκρεμό. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν απλώς να γλιτώσουν τα παιδιά μου. Φώναζα τα ονόματα τους, για να δω αν ήταν καλά». Αναφέρθηκε επίσης στην αγωνία να βγουν από το βαγόνι πριν τους προλάβει η φωτιά: «Από εκεί και πέρα ξεκινάει άλλος Γολγοθάς. Κάθε θόρυβος, κάθε απότομη κίνηση, είναι ο φόβος και ο τρόμος. Φοβάμαι τα πάντα».
Η Χρυσάνθη Κρεβάικα, που εργαζόταν ως καθαρίστρια στο τρένο, κατέθεσε: «'Ακουσα ένα μπαμ και εκτινάχθηκα στην μέση του τρένου».
Αξίζει να σημειωθεί ότι, σε ερώτηση της προέδρου, κανένας από τους μάρτυρες δεν ανέφερε πως το τρένο σταμάτησε μετά την αναχώρησή του από τον σιδηροδρομικό σταθμό της Λάρισας και πριν τη σύγκρουση στα Τέμπη.
Η δίκη θα συνεχιστεί αύριο με τις καταθέσεις της οικογένειας του Ντένις Ρούτσι.
Ακολουθήστε το Business Daily στο Google news