Ακραία ζέστη και υγρασία στις ΗΠΑ λόγω κλιματικής αλλαγής

Η ακραία ζέστη και η υγρασία που πλήττουν το ανατολικό τμήμα των ΗΠΑ θα ήταν «πρακτικά αδύνατες» χωρίς την κλιματική αλλαγή, σύμφωνα με νέα μελέτη του οργανισμού World Weather Attribution (WWA), η οποία δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα. Η έρευνα δημοσιεύεται ενώ η χώρα φιλοξενεί το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου και γιορτάζει την 250η επέτειο από την ανεξαρτησία της.

«Με αφορμή τα 250α γενέθλια της Αμερικής, η μελέτη μας αποτελεί μια απότομη επιστροφή στην πραγματικότητα», δήλωσε ο Τίοντορ Κίπινγκ, ερευνητής και ένας από τους συντάκτες της μελέτης του WWA. «Το κλίμα που γνωρίζει η χώρα είναι θεμελιωδώς διαφορετικό από αυτό που υπήρχε όταν οι ιδρυτές πατέρες υπέγραψαν τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας», πρόσθεσε.

Το WWA, το οποίο συγκεντρώνει ειδικούς για το κλίμα από κορυφαία ερευνητικά ινστιτούτα, εξέτασε το τρέχον κύμα ζέστης που προκαλείται από ένα ισχυρό σύστημα πιέσεων, γνωστό ως «θερμικός θόλος». Το φαινόμενο αυτό εγκλωβίζει τον θερμό και υγρό αέρα πάνω από το κεντρικό και το ανατολικό τμήμα των ΗΠΑ, καθώς και το νότιο Καναδά.

Αν και οι θερμικοί θόλοι είναι γνωστά καιρικά φαινόμενα, πλέον οδηγούν σε ακόμη υψηλότερες θερμοκρασίες λόγω της κλιματικής αλλαγής. Οι ημερήσιες θερμοκρασίες ξεπερνούν τους 38 βαθμούς Κελσίου, ενώ η αισθητή θερμοκρασία είναι ακόμη μεγαλύτερη εξαιτίας της υγρασίας.

Η μελέτη εξετάζει επίσης τις τιμές του βιοκλιματικού δείκτη Wet Bulb Globe Temperature (WBGT), ο οποίος συνδυάζει τη θερμότητα και την υγρασία. Οι τιμές αυτές ενδέχεται να καταρρίψουν ρεκόρ κατά τη διάρκεια του τρέχοντος κύματος καύσωνα.

Χρησιμοποιώντας κλιματικά μοντέλα, το WWA συνέκρινε τον σημερινό κόσμο, που βιώνει τις επιπτώσεις της υπερθέρμανσης του πλανήτη, με έναν υποθετικό κόσμο χωρίς αυτήν. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι χωρίς την κλιματική αλλαγή, οι τιμές WBGT που καταγράφονται σήμερα θα ήταν «πρακτικά αδύνατες» και θα εμφανίζονταν, το πολύ, μία φορά κάθε 5.000 χρόνια.

Ακόμη και υπό τις σημερινές συνθήκες, οι επιστήμονες θεωρούν το φαινόμενο εξαιρετικά σπάνιο –περίπου μία φορά κάθε 200 χρόνια–, επισημαίνοντας ωστόσο ότι παραμένει σημαντική αβεβαιότητα λόγω του ακραίου χαρακτήρα του.