Σβίγκου: Η Ευρώπη χρειάζεται στρατηγική αυτονομία

Στο πλαίσιο τηλεοπτικής παρέμβασής της στην εκπομπή «Η Επόμενη Μέρα» του Action24, η Ράνια Σβίγκου, μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, αναφέρθηκε στην αυξανόμενη διεθνή αβεβαιότητα λόγω της πολιτικής που ακολουθεί ο Ντόναλντ Τραμπ.

Σύμφωνα με τη Ράνια Σβίγκου, η αποχώρηση των ΗΠΑ από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, οι απειλές για τη Γροιλανδία και τα λεγόμενα «Συμβούλια Ειρήνης» που προωθεί ο κ. Τραμπ, διαμορφώνουν ένα περιβάλλον εντεινόμενης αστάθειας στις διεθνείς σχέσεις.

Η ίδια τόνισε ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός οφείλει να στηρίξει με σαφήνεια τη διεθνή νομιμότητα, το διεθνές δίκαιο και τους διεθνείς οργανισμούς, επισημαίνοντας πως οι θεσμοί αυτοί απειλούνται ευθέως στη σημερινή συγκυρία.

Παράλληλα, ανέδειξε ως μονόδρομο τη στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης έναντι των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, το οποίο, όπως σημείωσε, βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Προειδοποίησε, επίσης, ότι δεν μπορεί να υπάρξει εφησυχασμός όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ λειτουργεί ως «διεθνής σερίφης» και ανοίγει επικίνδυνα ζητήματα κυριαρχίας.

Η Ράνια Σβίγκου υπογράμμισε ότι η ενίσχυση του πολυμερούς συστήματος και η στήριξη των διεθνών οργανισμών θα πρέπει να αποτελούν πυξίδα τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αναφερόμενη στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, σημείωσε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ υπηρετεί με συνέπεια τη στρατηγική συμπόρευσης των προοδευτικών δυνάμεων, χωρίς μικροπολιτικούς υπολογισμούς.

 Επισήμανε πως η κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη αυξάνεται, όπως καταγράφεται και στις δημοσκοπήσεις. Ωστόσο, το αίτημα για πολιτική αλλαγή δεν μπορεί να εκφραστεί από ένα μόνο κόμμα της αντιπολίτευσης.

Στο πλαίσιο αυτό, χαρακτήρισε αναγκαία την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου για τη συγκρότηση μιας αξιόπιστης, προοδευτικής εναλλακτικής απέναντι στην κυβέρνηση.

Τέλος, σχετικά με το επικείμενο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, δήλωσε ότι είναι θετικό να πραγματοποιούνται συνέδρια με ανοιχτές διαδικασίες, στις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ οφείλει να συμμετέχει εφόσον προσκληθεί.

 Ξεκαθάρισε, ωστόσο, ότι το βασικό ζήτημα παραμένει η ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου και η άμεση ανάγκη συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων, που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί απλώς με μεμονωμένες εκδηλώσεις.