Η εργατική Πρωτομαγιά έχει τις ρίζες της στον Μάιο του 1886, όταν το Σικάγο, μια πόλη βιομηχανικής ανάπτυξης και κοινωνικής ανισότητας, έγινε το επίκεντρο ενός ιστορικού ξεσηκωμού. Χιλιάδες εργάτες, πολλοί εκ των οποίων μετανάστες, δούλευαν εξαντλητικά ωράρια για ελάχιστο ημερομίσθιο, ώσπου η Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας αντέδρασε με το σύνθημα «Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο». Η απεργία στο Σικάγο εξαπλώθηκε σε πολλές πόλεις, όπως η Νέα Υόρκη, το Ντιτρόιτ και το Μιλγουόκι, σηματοδοτώντας την απαρχή ενός παγκόσμιου κινήματος που τιμάται μέχρι σήμερα.
Η Πρωτομαγιά δεν επηρέασε μόνο τα συνδικάτα και την κοινωνία, αλλά και τη λογοτεχνία. Από τους Αμερικανούς συγγραφείς που αποτύπωσαν το πνεύμα των εργατικών αγώνων, ξεχωρίζουν τρεις. Ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, στο διήγημα «Πρωτομαγιά», τοποθετεί την ιστορία του μέσα στις ταραχές του 1919 στο Κλίβελαντ, αποτυπώνοντας τη σύγκρουση τάξεων. Ο Τζον Στάινμπεκ, στο μυθιστόρημα «Σε αμφίβολη μάχη», αφηγείται τον αγώνα δύο κομμουνιστών να οργανώσουν απεργία στην Καλιφόρνια, ενώ ο Άπτον Σίνκλερ, με τη «Ζούγκλα», καταγγέλλει τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας στις αρχές του 20ού αιώνα.
Η Πρωτομαγιά στην ελληνική ποίηση
Στην Ελλάδα, η Πρωτομαγιά ενέπνευσε ποιητές διαφορετικών εποχών και ύφους. Αν τον 19ο αιώνα ταυτιζόταν με την έλευση της άνοιξης, από τη δεκαετία του 1930 και μετά, η θεματολογία στρέφεται προς τον εργατικό αγώνα. Ο Κώστας Βάρναλης εξυμνεί τη δύναμη και τις θυσίες του λαού, μιλώντας για «τον καθαρμό κ’ τη λεφτεριά του ανθρώπου». Ο Γιάννης Ρίτσος αναδεικνύει τα παιδιά του λαού που αγωνίζονται για ελευθερία, ενώ ο Τάσος Λειβαδίτης συνδέει την Πρωτομαγιά με τη «Μεγάλη Παρασκευή των φτωχών», σε μια ποιητική σύνθεση γεμάτη συγκίνηση και συμβολισμό.
Από τους νεότερους δημιουργούς, ο Τόλης Νικηφόρου αποδίδει με προσωπικό ύφος τη σημασία της εργατικής γιορτής, περιγράφοντας τη συγκέντρωση στην πλατεία και την αίσθηση συλλογικότητας που αφήνει πίσω της. Παράλληλα, ακόμη και ποιητές συνδεδεμένοι με τον υπερρεαλισμό, όπως ο Νίκος Γκάτσος, εμπνέονται από το αγωνιστικό ήθος της ημέρας, αποτυπώνοντας την τραγικότητα και την ελπίδα της Πρωτομαγιάς μέσα από έντονες εικόνες.
Ο Γιάννης Βαρβέρης, με το χαρακτηριστικό ειρωνικό ύφος του, σχολιάζει με σαρκασμό τη σχέση εξουσίας και εργασίας, γράφοντας: «Τ’ αφεντικά τις απεργίες αμείβουνε με υπερωρίες, εμείς κεφάτα τις δουλεύουμε». Έτσι, η Πρωτομαγιά συνεχίζει να αποτελεί όχι μόνο σύμβολο κοινωνικών αγώνων, αλλά και ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης για την ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία.