Στην ορεινή Αιτωλοακαρνανία, η ξεθωριασμένη πινακίδα δείχνει ακόμη τον δρόμο προς τον Σέλλο, έναν οικισμό που εγκαταλείφθηκε πριν από περίπου τέσσερις δεκαετίες και σταδιακά σκεπάστηκε από την άγρια φύση.
Εκεί όπου άλλοτε ζούσαν δεκάδες οικογένειες και απλώνονταν καλλιεργήσιμες εκτάσεις, σήμερα κυριαρχούν η σιωπή και η πυκνή βλάστηση. Η εικόνα του δεν αποτελεί μόνο μια μαρτυρία του παρελθόντος, αλλά και μια προειδοποίηση για τα ορεινά χωριά που εξακολουθούν να κρατιούνται ζωντανά.
Χρειάζονται φροντίδα, δρόμους, υποδομές και πρωτοβουλίες από τους δήμους, την πολιτεία, τους συλλόγους και τους ίδιους τους ανθρώπους τους.
Βήματα γίνονται, πρωτοβουλίες υλοποιούν ταξί όμως απαιτείται σταθερή και κοινή προσπάθεια, ώστε όσα χωριά άντεξαν στον χρόνο να μη χαθούν και αυτά από τον χάρτη.