Η ιστορία των γεμιστών μυδιών, ενός από τα πιο δημοφιλή εδέσματα του δρόμου στην Κωνσταντινούπολη, προσφέρει μια ιδιαίτερη αναδρομή στις γαστρονομικές παραδόσεις που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη κουζίνα της πόλης. Σύμφωνα με άρθρο του Χένρι Χόπγουντ-Φίλιπς στην Τουρκιγιέ Τουντέι, η συμβολή των Ελλήνων μαγείρων από τη Ρόδο και την Κρήτη, αλλά και των Ελλήνων ταβερνιάρηδων της Κωνσταντινούπολης, υπήρξε καθοριστική στη διάδοση αυτού του εδέσματος.
Ο αρθρογράφος επισημαίνει πως το 1585 ο σουλτάνος Μουράτ Γ΄ προσκάλεσε ειδικά μάγειρες από τη Ρόδο και την Κρήτη για να παρασκευάσουν γεμιστά μύδια, τα οποία καταγράφονταν στα ανακτορικά αρχεία με την ελληνική ονομασία «γεμισμένα μύδια». Σύμφωνα με την αφήγησή του, ο σουλτάνος διέταξε τη δωρεάν διανομή τους στον πληθυσμό, ενισχύοντας τη διάδοση της συνταγής.
Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στους Έλληνες ιδιοκτήτες ταβερνών της Πόλης, οι οποίοι, μετά την υποχρεωτική διακοπή λειτουργίας των καταστημάτων τους κατά το Ραμαζάνι, αξιοποιούσαν τα γεμιστά μύδια για να επανασυνδεθούν με την πελατεία τους. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά σε έναν «Μπάρμπα», που έστελνε στους τακτικούς πελάτες του έναν δίσκο σε σχήμα βάρκας, υπενθυμίζοντάς τους τη διαρκή παρουσία της ταβέρνας του.
Ο Χόπγουντ-Φίλιπς υπογραμμίζει πως τα γεμιστά μύδια είναι αποτέλεσμα διαδοχικών πολιτισμικών επιρροών: από τους Αρμένιους της Κωνσταντινούπολης και τους Έλληνες μάγειρες, έως τους Έλληνες ταβερνιάρηδες και τους μεταγενέστερους πωλητές από το Μάρντιν.
Με χιούμορ, παρομοιάζει τη συνταγή με ένα παλιό οικογενειακό παλτό που περνά από γενιά σε γενιά και προσαρμόζεται κάθε φορά σε εκείνον που το φορά. Κανείς δεν μπορεί να διεκδικήσει αποκλειστικά αυτή τη γαστρονομική παράδοση, καθώς όλοι συνέβαλαν στη διαμόρφωσή της, καταλήγει ο αρθρογράφος.