Η Μεσόγειος θερμαίνεται και γίνεται πιο αλμυρή με ολοένα ταχύτερους ρυθμούς, φαινόμενο που καταγράφεται σε βάθη χιλιάδων μέτρων και επηρεάζει ιδιαίτερα την κεντρική και ανατολική λεκάνη, καθώς και την Αδριατική. Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό της Αμερικανικής Ένωσης Γεωφυσικών «Geophysical Research Letters», η επιτάχυνση της θέρμανσης και της αύξησης της αλατότητας είναι εντονότερη στην Αδριατική, φτάνοντας ως τον πυθμένα της θάλασσας.
Τα τελευταία χρόνια, τα ανώτερα 100 μέτρα της Μεσογείου είναι περίπου δύο βαθμούς Κελσίου θερμότερα σε σύγκριση με τον μέσο όρο της περιόδου 1950-1999. Προηγούμενες μελέτες είχαν εντοπίσει επιταχυνόμενη θέρμανση στην επιφάνεια, όμως δεν υπήρχαν στοιχεία για το κατά πόσο αυτή η αλλαγή εκτείνεται και στα βαθύτερα στρώματα σε ολόκληρη τη Μεσόγειο.
Ερευνητές από το Ινστιτούτο Ruder Boskovic της Κροατίας κατέγραψαν σημαντική αύξηση θερμοκρασίας και αλατότητας στα βαθιά νερά της νότιας Αδριατικής, καθώς και ενδείξεις αλλαγών σε όλη τη Μεσόγειο. Παρατηρήθηκαν περιοχές με ασυνήθιστα αλμυρά επιφανειακά νερά, φαινόμενο που ιστορικά εμφανιζόταν μόνο στο ανατολικό τμήμα της λεκάνης.
Για να διερευνήσουν περαιτέρω τις μεταβολές, οι ερευνητές συνέλεξαν δεδομένα θερμοκρασίας και αλατότητας από ερευνητικές αποστολές σε ολόκληρη τη Μεσόγειο για την περίοδο 1950-2025.
Διαπιστώθηκε ότι τόσο η θερμοκρασία όσο και η αλατότητα αυξάνονται σχεδόν παντού, ενώ η αύξηση αυτή επιταχύνεται. Σε ορισμένες περιοχές, η θερμοκρασία αυξάνεται έως και 0,3 βαθμούς Κελσίου ανά δεκαετία και η αλατότητα κατά περίπου ένα δέκατο του γραμμαρίου ανά κιλό νερού ανά δεκαετία.
Η βαθιά κυκλοφορία των θαλασσών εξαρτάται από τις διαφορές πυκνότητας του θαλασσινού νερού. Η αύξηση της θερμοκρασίας καθιστά το νερό ελαφρύτερο, ενώ η αύξηση της αλατότητας το κάνει βαρύτερο. Επειδή και οι δύο μεταβολές εντείνονται, η συνολική πυκνότητα των νερών της Μεσογείου έχει μεταβληθεί λιγότερο σε σχέση με τη θερμοκρασία ή την αλατότητα.
Επιπλέον, από το 2000 και μετά, τα βαθιά νερά της νότιας Αδριατικής θερμάνθηκαν περίπου έξι φορές ταχύτερα σε σχέση με μια τυπική μεσογειακή λεκάνη. Όσο η αύξηση της αλατότητας υπερισχύει της θέρμανσης, το νερό συνεχίζει να βυθίζεται, μεταφέροντας έτσι τη θερμότητα στα μεγάλα βάθη της Μεσογείου.
Η μελέτη δεν μέτρησε τα επίπεδα οξυγόνου, ωστόσο είναι γνωστό ότι το θερμότερο νερό συγκρατεί μικρότερες ποσότητες οξυγόνου. Ήδη έχουν καταγραφεί μειώσεις οξυγόνου σε τμήματα της Μεσογείου, ενώ τα θαλάσσια είδη βρίσκουν όλο και λιγότερα καταφύγια, καθώς ακόμη και τα βαθιά νερά θερμαίνονται.
Οι ωκεανοί έχουν απορροφήσει περισσότερο από το ένα τέταρτο των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα και πάνω από το 90% της υπερβολικής θερμότητας που παγιδεύεται από τα αέρια του θερμοκηπίου. Έτσι, συμβάλλουν στη διατήρηση ηπιότερου κλίματος στη Γη.
Η περίπτωση της Μεσογείου αναδεικνύει πόσο γρήγορα μπορεί να ανταποκριθεί μια θάλασσα στην περιβαλλοντική επιβάρυνση. Τα νερά της κυκλοφορούν μεταξύ βάθους και επιφάνειας περίπου δέκα φορές ταχύτερα από ό,τι στους ανοιχτούς ωκεανούς. Αυτό προσφέρει, σύμφωνα με τους ερευνητές, πρώιμες ενδείξεις για το πόσο γρήγορα μπορούν να μεταβληθούν και μεγαλύτερες ωκεάνιες λεκάνες λόγω της κλιματικής αλλαγής.
Ακολουθήστε το Business Daily στο Google news
