Απώλειες οικονομικής παραγωγής ύψους 790 δισ. δολαρίων έως το 2030, πέραν των υλικών καταστροφών που ξεπερνούν τα 200 δισ. δολάρια, εκτιμά ότι θα αφήσει στις χώρες του Κόλπου ο πόλεμος ΗΠΑ - Ιράν, σύμφωνα με έκθεση της Allianz.
Το πλήγμα επεκτείνεται από τις ενεργειακές υποδομές στον τουρισμό και τα ακίνητα, αναγκάζοντας τις κυβερνήσεις να αναθεωρήσουν τις επενδυτικές τους προτεραιότητες.
Η εκτίμηση αφορά τις 6 οικονομίες του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου: Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Κατάρ, Κουβέιτ, Μπαχρέιν και Ομάν. Οι σωρευτικές απώλειες αντιστοιχούν σε απόκλιση 5,9% από την πορεία του ΑΕΠ που προβλεπόταν πριν από τον πόλεμο για την περίοδο 2026–2030.
Οι υλικές καταστροφές συγκεντρώνονται κυρίως στις οικονομίες που εξαρτώνται από τα Στενά του Ορμούζ. Περισσότερες από 80 ενεργειακές εγκαταστάσεις έχουν πληγεί, με περίπου το ένα τρίτο να έχει υποστεί σοβαρές ζημιές.
Για το 2026, η Allianz προβλέπει συρρίκνωση 4% του συνολικού ΑΕΠ της περιοχής, με μεγαλύτερη έκθεση για Κατάρ, Κουβέιτ και Μπαχρέιν. Σαουδική Αραβία και Εμιράτα διαθέτουν εναλλακτικές εξαγωγικές διαδρομές, ενώ το Ομάν επωφελείται από τη γεωγραφική του θέση εκτός των Στενών.
Οι τουριστικές αφίξεις μειώθηκαν κατά 22% στο πρώτο εξάμηνο, ενώ στην αγορά κατοικίας του Ντουμπάι οι τιμές είχαν υποχωρήσει έως τον Σεπτέμβριο κατά 10,2% από την κορυφή του Ιανουαρίου.
Στροφή στις υποδομές και μεγαλύτερος δανεισμός
Ο πόλεμος επιταχύνει τη μετατόπιση των επενδύσεων από τα μεγάλα αναπτυξιακά σχέδια προς υποδομές μεταφορών, ενέργειας, ύδρευσης και άμυνας. Οι νέες δεσμεύσεις δαπανών εκτιμώνται σε 380-400 δισ. δολάρια, με έμφαση και σε διαδρομές που παρακάμπτουν το Ορμούζ.
Η χρηματοδότηση αυτής της προσαρμογής αυξάνει την πίεση στα δημόσια οικονομικά. Η Allianz προβλέπει σωρευτικά δημοσιονομικά ελλείμματα 475 δισ. δολαρίων έως το 2030 και νέες εκδόσεις χρέους 301 δισ. δολαρίων, πέραν της αναχρηματοδότησης υφιστάμενων υποχρεώσεων.
Παράλληλα, περίπου 120 δισ. δολάρια από τα κρατικά επενδυτικά ταμεία εκτιμάται ότι θα κατευθυνθούν σε εγχώριες επενδύσεις. Η ανάγκη αποκατάστασης και θωράκισης των οικονομιών του Κόλπου περιορίζει έτσι τα κεφάλαια που μπορούν να διοχετευθούν στις διεθνείς αγορές.