Τέλος στην ομηρία των φυσικών και νομικών προσώπων που εντάχθηκαν στη «δεύτερη ευκαιρία» βάζει το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, ξεκαθαρίζοντας ότι οι κατασχέσεις εις χείρας τρίτων δεν μπορούν να συνεχίζονται επ’ αόριστον μετά την απαλλαγή τους από τα χρέη.
Από τη στιγμή που ο οφειλέτης απαλλάσσεται από τις συγκεκριμένες οφειλές, αποδεσμεύονται αυτοδικαίως οι νέες απαιτήσεις που γεννώνται μετά την ημερομηνία της απαλλαγής, επισημαίνει η εγκύκλιος της γ.γ. Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους, Θεώνης Αλαμπάση.
Το ζήτημα αφορά περιπτώσεις στις οποίες έχει επιβληθεί κατάσχεση εις χείρας τρίτου πριν από την πτώχευση, αλλά η απαίτηση του οφειλέτη έναντι του τρίτου γεννιέται αρκετά αργότερα.
Δηλαδή, ένας επιχειρηματίας που κηρύχθηκε σε πτώχευση πριν από μερικά χρόνια, πέρασε τη διαδικασία της «δεύτερης ευκαιρίας» και, τυπικά τουλάχιστον, είναι πλέον ελεύθερος από τα παλιά του χρέη.
Στην πράξη, όμως, κάθε φορά που εισπράττει μια νέα απαίτηση, ένας παλιός πιστωτής συνεχίζει να κατάσχει από τα χρήματά του, επικαλούμενος μια κατάσχεση που είχε επιβληθεί χρόνια πριν.
Την παραδοξότητα αυτή επιχειρεί να επιλύσει η εγκύκλιος, διευκρινίζοντας ότι η κατάσχεση μπορεί να συνεχίσει να παράγει αποτελέσματα μέχρι την απαλλαγή, όχι όμως και μετά από αυτήν για απαιτήσεις που γεννώνται στη συνέχεια.
Τι αλλάζει
Πιο αναλυτικά, ο ν. 4738/2020 έχει ως βασικό στόχο να δώσει τη δυνατότητα σε φυσικά και νομικά πρόσωπα που αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τις υποχρεώσεις τους να απαλλαγούν από τα χρέη τους μέσω της πτωχευτικής διαδικασίας και να επανέλθουν οικονομικά χωρίς το βάρος των παλαιών οφειλών.
Ειδικά στα άρθρα 192 επ. του νόμου αυτού καθορίζεται η απαλλαγή προσώπου από κάθε οφειλή προς τους πτωχευτικούς πιστωτές του, ανεξαρτήτως του αν αυτοί έχουν αναγγελθεί ή όχι στη διαδικασία της πτώχευσης.
Όμως, η απαλλαγή δεν είναι ανεξέλεγκτη, καθώς ο νόμος προβλέπει τη δυνατότητα προσφυγής από όποιον έχει έννομο συμφέρον, εφόσον συντρέχουν οι προβλεπόμενοι λόγοι, και η εγκύκλιος έρχεται να διευκρινίσει ακριβώς τι συμβαίνει όταν έχει πλέον επέλθει η απαλλαγή με κατασχέσεις εις χείρας τρίτων που είχαν επιβληθεί για χρέη τα οποία καλύπτονται από αυτήν.
Ο χρόνος της απαλλαγής
Σύμφωνα με την ερμηνεία που δίδει η εγκύκλιος, ορίζεται μια διαχωριστική γραμμή για να επέλθει η απαλλαγή του οφειλέτη από το «κυνήγι» των πιστωτών, που είναι η ημερομηνία ένταξης στη «Δεύτερη Ευκαιρία».
Μέχρι την ένταξη, ο πιστωτής που έχει επιβάλει νόμιμα κατάσχεση εις χείρας τρίτου πριν από την κήρυξη της πτώχευσης και πριν από την αναστολή των ατομικών διώξεων μπορεί να εισπράττει τις κατασχεθείσες απαιτήσεις.
Όμως, η εγκύκλιος διευκρινίζει ότι τα χρέη που καλύπτονται από την απαλλαγή παύουν πλέον να βαρύνουν τον οφειλέτη και δεν μπορούν να αναζητηθούν από αυτόν. Κατά συνέπεια, η διατήρηση της κατάσχεσης εις χείρας τρίτου για αυτά τα χρέη καθίσταται χωρίς αντικείμενο.
Αυτό σημαίνει ότι αποδεσμεύονται τα ποσά από απαιτήσεις του οφειλέτη εις χείρας τρίτων, οι οποίες γεννήθηκαν μετά την ημερομηνία της απαλλαγής, αλλά τα ποσά από κατασχεμένες απαιτήσεις που είχαν ήδη γεννηθεί πριν από την ημερομηνία απαλλαγής εξακολουθούν να αποδίδονται στον κατασχόντα πιστωτή.
Και παλαιά χρέη
Συγκεκριμένα, η εγκύκλιος (159051 ΕΞ 05-10-2026) της γ.γ. Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους αναφέρει πως, σύμφωνα με τον προστατευτικό σκοπό του νόμου, από την επέλευση της απαλλαγής αίρονται αυτοδικαίως οι κατασχέσεις στα χέρια τρίτων που έχουν επιβληθεί για οφειλές που υπόκεινται σε απαλλαγή, με συνέπεια την αποδέσμευση των ποσών απαιτήσεων που έχουν κατασχεθεί και γεννιούνται μετά την ημερομηνία αυτή, ενώ ποσά κατασχεμένων απαιτήσεων που γεννήθηκαν πριν από την ημερομηνία επέλευσης της απαλλαγής αποδίδονται στον κατασχόντα.
Διευκρινίζει, επίσης, ότι τα ανωτέρω ισχύουν και για τους οφειλέτες/νόμιμους εκπροσώπους που έχουν κηρυχθεί σε πτώχευση ή των οποίων οι αιτήσεις έχουν απορριφθεί κατά τις διατάξεις του ν. 3588/2007 και εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της μεταβατικής διάταξης του άρθρου 263 του ν. 4738/2020, οπότε τυγχάνουν της απαλλαγής που προβλέπει ο νόμος αυτός.
Ακολουθήστε το Business Daily στο Google news
