Από τις πρώτες αποστολές μικροδορυφόρων, η Ελλάδα περνά πλέον στη δημιουργία παραγωγικής βάσης, υποδομών και εφοδιαστικής αλυσίδας για τη νέα ευρωπαϊκή οικονομία του Διαστήματος.
Για χρόνια η ελληνική παρουσία στο Διάστημα είχε κυρίως ερευνητικό χαρακτήρα. Πανεπιστήμια, επιστήμονες και μικρές τεχνολογικές ομάδες συμμετείχαν σε ευρωπαϊκά προγράμματα, χωρίς όμως να υπάρχει πίσω τους μια πραγματική βιομηχανική υποδομή.
Αυτό αρχίζει να αλλάζει.
Η νέα φάση δεν αφορά απλώς την απόκτηση δορυφόρων από το ελληνικό Δημόσιο.
Αφορά τη δυνατότητα να σχεδιάζονται, να κατασκευάζονται, να συναρμολογούνται και να δοκιμάζονται δορυφορικά συστήματα μέσα στην Ελλάδα — και σταδιακά να εξάγονται σε μια ευρωπαϊκή αγορά που επενδύει όλο και περισσότερο στη δική της τεχνολογική και αμυντική αυτονομία.
Ένα από τα πιο χειροπιαστά κομμάτια αυτής της μετάβασης βρίσκεται στο Σχηματάρι. Η νέα Hellenic Assembly, Integration and Testing Facility έχει πλέον περάσει σε επιχειρησιακή λειτουργία, δίνοντας για πρώτη φορά στη χώρα ολοκληρωμένες δυνατότητες συναρμολόγησης, ολοκλήρωσης και περιβαλλοντικών δοκιμών δορυφόρων.
Πρόκειται για υποδομή που μπορεί να εξυπηρετεί όχι μόνο ελληνικές αποστολές αλλά και ευρωπαϊκά ή εμπορικά projects, περιορίζοντας την ανάγκη μεταφοράς δορυφορικού εξοπλισμού σε εγκαταστάσεις του εξωτερικού.
Την ίδια στιγμή δημιουργείται και η βιομηχανική αλυσίδα γύρω από αυτές τις υποδομές. Η ICEYE, που έχει ήδη αναπτύξει παραγωγική δραστηριότητα στην Ελλάδα, προχωρά μαζί με την Adamant Composites σε συνεργασία με στόχο την ανάπτυξη γραμμών παραγωγής μεγαλύτερης κλίμακας, δορυφορικών υποσυστημάτων και κοινή συμμετοχή σε ευρωπαϊκά και διεθνή προγράμματα.
Εδώ βρίσκεται ίσως η σημαντικότερη αλλαγή: η Ελλάδα επιχειρεί να περάσει από τον ρόλο του πελάτη διαστημικής τεχνολογίας στον ρόλο του προμηθευτή.
Γύρω από τους διεθνείς ομίλους αναπτύσσεται ήδη ένα μικρό αλλά πιο ώριμο οικοσύστημα ελληνικών εταιρειών, startups, μηχανικών και ερευνητικών ομάδων.
Το ζητούμενο πλέον δεν είναι απλώς να δημιουργηθούν μερικές ακόμη διαστημικές επιχειρήσεις, αλλά να αποκτήσει η χώρα κρίσιμη μάζα: παραγωγή εξαρτημάτων, σύνθετα υλικά, ηλεκτρονικά, λογισμικό, δορυφορικά δεδομένα, δοκιμές και επίγειες υποδομές.
Στο ίδιο παζλ μπαίνουν και οι επίγειοι σταθμοί. Στα τέλη Ιουλίου η ESA και το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών επέκτειναν τη συνεργασία τους για την ανάπτυξη πρόσθετων οπτικών σταθμών στην Ελλάδα, σε ένα δίκτυο που συνδέεται με τις νέες τεχνολογίες ασφαλών και κβαντικών δορυφορικών επικοινωνιών.
Το υπόβαθρο όλων αυτών παραμένει το Εθνικό Πρόγραμμα Μικροδορυφόρων και η επόμενη γενιά του ελληνικού διαστημικού σχεδιασμού, με δημόσιους και ιδιωτικούς πόρους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ.
Όμως η πιο ενδιαφέρουσα εξέλιξη δεν βρίσκεται πλέον στο μέγεθος των κονδυλίων.
Βρίσκεται στο τι μένει πίσω όταν ολοκληρωθούν τα προγράμματα: εργοστάσια, εξοπλισμός, μηχανικοί, ελληνικοί προμηθευτές και δυνατότητα παραγωγής.
Αν αυτό το οικοσύστημα αποκτήσει συνέχεια και διεθνείς πελάτες, το ελληνικό στοίχημα στο Διάστημα θα έχει περάσει στην επόμενη πίστα: από ένα χρηματοδοτούμενο εθνικό πρόγραμμα σε έναν νέο εξαγωγικό βιομηχανικό κλάδο.
Ακολουθήστε το Business Daily στο Google news
