Τέσσερα χρόνια μετά την εξαγγελία για 250.000 συστήματα αυτοκατανάλωσης, η Ελλάδα παραμένει πολύ μακριά από τον στόχο.
Στη χώρα λειτουργούν σήμερα περίπου 37.500 συστήματα, συνολικής ισχύος 1,1 GW, με τον Σύνδεσμο Εταιρειών Φωτοβολταϊκών να εκτιμά ότι, αν συνεχιστούν οι σημερινοί ρυθμοί, θα χρειαστούν περίπου 25 χρόνια για να φτάσουμε στον αρχικό στόχο.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο πόσα φωτοβολταϊκά εγκαθίστανται, αλλά αν το νέο θεσμικό πλαίσιο θα κάνει πραγματικά πιο εύκολη και οικονομικά ελκυστική την αυτοκατανάλωση για νοικοκυριά και επιχειρήσεις.
Η νέα υπουργική απόφαση του Υπουργείου Περιαβάλλοντος και Ενέργειας επιχειρεί να διορθώσει αδυναμίες του προηγούμενου καθεστώτος και ανοίγει, μεταξύ άλλων, τον δρόμο για φωτοβολταϊκά μπαλκονιού έως 800 Watt και αυτόνομα συστήματα αποθήκευσης.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον ΣΕΦ, παραμένουν σημαντικά εμπόδια. Στα λεγόμενα plug-in φωτοβολταϊκά μπαλκονιού, οι απαιτήσεις για εγκαταστάτη, παρεμβάσεις στον ηλεκτρικό πίνακα και μηχανισμό αποτροπής έγχυσης στο δίκτυο μπορούν να αυξήσουν σημαντικά το κόστος.
Και εδώ βρίσκεται μία από τις βασικές αντιθέσεις με άλλες ευρωπαϊκές αγορές.
Στη Γερμανία, για παράδειγμα, τα μικρά plug-in φωτοβολταϊκά εντάσσονται σε σαφώς πιο απλοποιημένο καθεστώς, με περιορισμένες διαδικασίες και πολύ μικρότερη διοικητική επιβάρυνση.
Η διαφορά είναι ουσιαστική: ένα προϊόν που αλλού αντιμετωπίζεται περισσότερο ως απλό ενεργειακό προϊόν, στην Ελλάδα κινδυνεύει να αντιμετωπιστεί σαν μικρό τεχνικό έργο.
Το ίδιο πρόβλημα εμφανίζεται και στις πολυκατοικίες. Η απαίτηση για 100% συναίνεση των συνιδιοκτητών εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό εμπόδιο για την εγκατάσταση συστημάτων αυτοκατανάλωσης.
Ο ΣΕΦ θεωρεί ότι ακόμη και η μείωση της απαιτούμενης συναίνεσης στο 50% θα μπορούσε να ανοίξει την αγορά σε χιλιάδες νοικοκυριά.
Παράλληλα, παραμένει σε εκκρεμότητα η πλήρης ανάπτυξη ενός πραγματικού one-stop shop, ώστε ο ενδιαφερόμενος να μπορεί να ολοκληρώνει ψηφιακά και γρήγορα τις διαδικασίες αδειοδότησης και σύνδεσης.
Ανοιχτό παραμένει και το ζήτημα του energy sharing, καθώς η Ελλάδα δεν έχει ακόμη ολοκληρώσει την ενσωμάτωση του σχετικού ευρωπαϊκού πλαισίου.
Ο ενεργειακός διαμοιρασμός μπορεί να επιτρέψει σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις να διαθέτουν την πλεονάζουσα ενέργεια σε άλλους καταναλωτές, δημιουργώντας μια νέα αγορά αποκεντρωμένης παραγωγής.
Ιδιαίτερη σημασία αποκτά και η αποθήκευση. Ο ΣΕΦ βλέπει θετικά τη δυνατότητα χρήσης αυτόνομων συστημάτων μπαταριών, αλλά διαφωνεί με τον περιορισμό που προβλέπει ότι οι μπαταρίες θα μπορούν να φορτίζονται μόνο από τα φωτοβολταϊκά και όχι από το δίκτυο.
Για επιχειρήσεις με δυναμικά τιμολόγια, η δυνατότητα φόρτισης όταν οι τιμές είναι χαμηλές θα μπορούσε να βελτιώσει σημαντικά τα οικονομικά της επένδυσης.
Η εικόνα, επομένως, παραμένει αντιφατική. Η κυβέρνηση επιχειρεί να ανοίξει νέες δυνατότητες στην αυτοκατανάλωση, αλλά αν οι διαδικασίες παραμείνουν περίπλοκες και το κόστος υψηλό, το θεσμικό άνοιγμα μπορεί να μην μεταφραστεί σε πραγματική ανάπτυξη της αγοράς.
Οι 37.500 εγκαταστάσεις έναντι του στόχου των 250.000 δείχνουν ότι η αγορά δεν χρειάζεται μόνο νέες εξαγγελίες. Χρειάζεται ένα πλαίσιο στο οποίο η αυτοκατανάλωση να είναι απλή, γρήγορη και οικονομικά συμφέρουσα.
Και τα φωτοβολταϊκά μπαλκονιού ίσως αποτελέσουν το πιο χαρακτηριστικό τεστ: αν ένα σύστημα λίγων εκατοντάδων Watt επιβαρύνεται με τόσο πολλές τεχνικές και διοικητικές απαιτήσεις ώστε να χάνει το οικονομικό του πλεονέκτημα, τότε η δυνατότητα θα υπάρχει στα χαρτιά, αλλά όχι απαραίτητα στην πράξη.
Ακολουθήστε το Business Daily στο Google news
