Η εικαστικός Ελένη Πεχλιβάνη παρουσιάζει την έκθεση «Το κομμένο καβάκι: μικρές ιστορίες για τις γυναίκες της Θράκης», που εγκαινιάζεται το Σάββατο 4 Απριλίου στο Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνής.
Μέσα από το έργο της, η δημιουργός διερευνά προσωπικές και συλλογικές μνήμες προσφυγιάς, απώλειας και ριζών, αντλώντας έμπνευση από το Ανθοχώρι της Κομοτηνής, ένα μικρό χωριό μέσα σε μια φύση γενναιόδωρη και σιωπηλή.
Η έκθεση προσεγγίζει τη μνήμη ως ζωντανό και ενεργό πεδίο, όπου το ατομικό βίωμα συναντά τη συλλογική ιστορία.
Μέσα από αυτή τη συνάντηση, η καλλιτέχνης εξετάζει την έννοια της ταυτότητας, της απώλειας και της ανθεκτικότητας στον χρόνο, αναδεικνύοντας τον τρόπο που οι ιστορίες των ανθρώπων μεταμορφώνονται σε εικαστική αφήγηση.
Όπως σημειώνει η ίδια η εικαστικός: «Μεγάλωσα ακούγοντας αφηγήσεις που έμοιαζαν με παραμύθια, αλλά κουβαλούσαν μέσα τους την αλήθεια της απώλειας. Η γιαγιά μου μιλούσε για τη Σμύρνη, για τη φυγή της όταν ήταν ακόμη παιδί, για τη μητέρα της που πήρε μαζί της το κλειδί του σπιτιού τους, πιστεύοντας πως κάποτε θα επιστρέψουν. Δεν επέστρεψαν ποτέ.
Εκείνο το κλειδί, όμως, έμεινε σαν σύμβολο μνήμης και προσμονής — μια μικρή μεταλλική απόδειξη ότι η ελπίδα μπορεί να επιβιώσει ακόμη κι όταν ο τόπος χάνεται. Και η ζωγραφική, είναι ίσως ο τρόπος μου να κρατώ ζωντανό εκείνο το κλειδί — να ανοίγω, μέσα από την εικόνα, τις πόρτες που δεν άνοιξαν ποτέ ξανά.
Αυτή η δουλειά δεν είναι μόνο φόρος τιμής στη γιαγιά μου ή στους ανθρώπους του χωριού. Είναι κάτι μεγαλύτερο: ένας ύμνος στις ρίζες – στις ανθρώπινες και στις φυτικές – που μας κρατούν, μας ορίζουν, μας φροντίζουν».
Η έκθεση της Ελένης Πεχλιβάνη προσκαλεί το κοινό σε έναν στοχασμό γύρω από τη μνήμη και την καταγωγή, προτείνοντας έναν διάλογο ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, όπου η τέχνη λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στις γενιές και στις αφηγήσεις τους.