Με τις πρώτες ζέστες της άνοιξης, οι αγριόπαπιες της Βαρσοβίας κάνουν την καθιερωμένη τους εμφάνιση, ξεπροβάλλοντας μέσα από τους θάμνους που περιβάλλουν έναν κεντρικό οδικό άξονα στην καρδιά της πολωνικής πρωτεύουσας. Εθελοντές, με τη συνδρομή της αστυνομίας, διακόπτουν προσωρινά την πυκνή κυκλοφορία για να περάσει με ασφάλεια το σμήνος.
Κάθε χρόνο, μόλις ανοίξει ο καιρός, δεκάδες νεοσσοί λίγων ημερών ξεκινούν το επικίνδυνο ταξίδι τους από το μεγάλο πάρκο με τις φωλιές τους προς τον ποταμό Βιστούλα. Με ασταθές βήμα, τα μικρά ακολουθούν τις μητέρες τους, που ξεχωρίζουν από το ασημόχρωμο φτέρωμα και το χαρακτηριστικό καφέ λοφίο.
«Τα παπάκια τα αποκαλούμε ‘πρεσβευτές’ των ζώων στη Βαρσοβία, είναι οι δικές μας ‘διασημότητες’», δήλωσε η Μπάρμπαρα Ροζάλσκα, της υπηρεσίας δημοτικών πάρκων. Η μεγάλη λεωφόρος με τις έξι λωρίδες αποτελεί τη σοβαρότερη απειλή για τις αγριόπαπιες, στη διαδρομή του ενός χιλιομέτρου μέχρι τον ποταμό.
Η αποστολή των εθελοντών
Η Μπάρμπαρα Ροζάλσκα συντονίζει τους εθελοντές που κάθε Απρίλιο και Μάιο παρακολουθούν το πάρκο και τις κουφάλες των δέντρων, όπου γεννούν οι πάπιες. Περίπου 30 εκπαιδευμένοι πολίτες, υπό την καθοδήγηση ορνιθολόγου, κάνουν βάρδιες για να εντοπίσουν κάθε κίνηση των πουλιών.
«Είναι σαν να δουλεύεις στα επείγοντα νοσοκομείου: σε καλούν και πρέπει να πας, είτε είναι ξημερώματα, είτε απόγευμα», εξήγησε η Ροζάλσκα. Ωστόσο, πέρα από την κίνηση των αυτοκινήτων, οι νεοσσοί απειλούνται και από φυσικούς θηρευτές.
«Υπάρχουν γλάροι και κοράκια, που μπορεί να αρπάξουν ένα παπάκι που ξεμάκρυνε από τη μητέρα του. Αλλά και μεγάλα ψάρια θηρευτές που μπορούν να τραβήξουν ένα μικρό κάτω από το νερό», πρόσθεσε.
Η δύσκολη διαδρομή προς τον Βιστούλα
Φέτος, μία από τις πρώτες μαμάδες χρειάστηκε περίπου 24 ώρες για να οδηγήσει τα μικρά της από το πάρκο στο ποτάμι, δοκιμάζοντας την υπομονή των εθελοντών που παρακολουθούσαν κάθε τους βήμα. Η μικρή οικογένεια περίμενε μέσα στη βλάστηση πριν αποφασίσει να βγει στο οδόστρωμα.
Ήταν μια «πολύ δύσκολη» ημέρα για την Ντάρια Γκρέζιεκ, 38 ετών, και την ομάδα της, όμως όταν οι αγριόπαπιες έφτασαν τελικά στο νερό, «η κούραση εξαφανίστηκε, έμεινε μόνο η ικανοποίηση ότι τις συνοδεύσαμε με επιτυχία».
Οι εθελοντές δεν σταματούν μόνο τα αυτοκίνητα, αλλά και τους περαστικούς, ζητώντας να τηρούν αποστάσεις και να κρατούν τα σκυλιά τους από το λουρί. Στους οδηγούς εξηγούν τον λόγο της προσωρινής διακοπής της κυκλοφορίας, που διαρκεί συνήθως λίγα λεπτά. Με τα χρόνια, καθώς οι αγριόπαπιες γίνονται όλο και πιο γνωστές στην πόλη, οι οδηγοί δείχνουν μεγαλύτερη κατανόηση. Όταν κάποιος «εκνευρίζεται επειδή διακόψαμε την κυκλοφορία (…) οι άλλοι οδηγοί απλώς του εξηγούν ότι πρέπει να ηρεμήσει, γιατί έρχονται οι πάπιες».