Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Communications Earth & Environment», η ηφαιστειακή δραστηριότητα ενδέχεται να συνέβαλε στην επιδείνωση της εξάπλωσης της Μαύρης Πανώλης στη μεσαιωνική Ευρώπη.
Η πανδημία του Μαύρου Θανάτου, που εκδηλώθηκε μεταξύ 1347 και 1353 μ.Χ., προκάλεσε θανάτους σε ποσοστό έως και 60% σε ορισμένες ευρωπαϊκές περιοχές, αποτελώντας μία από τις πιο καταστροφικές επιδημίες στην ιστορία.
Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ και το Ινστιτούτο Leibniz για την Ιστορία και τον Πολιτισμό της Ανατολικής Ευρώπης στη Λειψία ανέλυσαν δεδομένα από δακτύλιους δέντρων σε οκτώ ευρωπαϊκές περιοχές, εκτιμήσεις επιπέδων θείου από πυρήνες πάγου στην Ανταρκτική και τη Γροιλανδία, καθώς και γραπτές πηγές της εποχής.
Τα στοιχεία δείχνουν ότι μια ηφαιστειακή έκρηξη ή σειρά εκρήξεων γύρω στο 1345 μ.Χ., πιθανότατα σε τροπική περιοχή, προκάλεσε παρατεταμένο ψύχος στη νότια Ευρώπη. Αυτό οδήγησε σε εκτεταμένη καταστροφή καλλιεργειών στη Μεσόγειο, επιφέροντας λιμό. Οι ιταλικές πόλεις-κράτη αναγκάστηκαν να εισάγουν σιτηρά από τη Μαύρη Θάλασσα, τα οποία ενδέχεται να ήταν φορείς του βακτηρίου Yersinia pestis.
Οι ερευνητές τονίζουν ότι η ανθεκτικότητα έναντι μελλοντικών πανδημιών απαιτεί ολιστική προσέγγιση, λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των απειλών για τη δημόσια υγεία. Προτείνεται οι σύγχρονες αξιολογήσεις κινδύνου να ενσωματώνουν ιστορικά παραδείγματα αλληλεπίδρασης μεταξύ κλίματος, ασθενειών και κοινωνικών δομών.
Πηγή: επιστημονική δημοσίευση
Ακολουθήστε το Business Daily στο Google news
