«Όλες οι ταινίες είναι πολιτικές», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Αμερικανός σκηνοθέτης Τοντ Χέινς, ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του 75ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου, της Μπερλινάλε, η οποία θα απονείμει το Σάββατο τη Χρυσή Άρκτο.
Ο 64χρονος σκηνοθέτης καλεί τους κινηματογραφιστές, όπως και όλους τους πολίτες, να «αρχίσουν εκ νέου να αγωνίζονται» ενάντια στο «αντιδραστικό περιβάλλον» μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ.
«Είναι μια σπάνια ευκαιρία να αφήσεις τη δουλειά σου στην άκρη. Ήμουν αρκετά αυστηρός με τον εαυτό μου-- όπως νομίζω και οι άλλοι κριτές-- για να μην διαβάζω τίποτα για τις ταινίες. Μόλις μια ματιά στο όνομα του σκηνοθέτη. (...) Αυτό το είδος αγνότητας στην ταινία είναι όλο και πιο σπάνιο στην κουλτούρα μας που είναι κορεσμένη με πληροφορίες. Έτσι, αποδίδεται ο καλύτερος φόρος τιμής στην ίδια την ταινία, γιατί δεν έχεις ιδιαίτερες προσδοκίες».
«Δεν έχω κανένα πρόβλημα να κατονομάσω τον Ντόναλντ Τραμπ, τον Ίλον Μασκ και ολόκληρο το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και να τους κατηγορήσω για αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή, αυτή τη βάρβαρη επίθεση στους αμερικανικούς δημοκρατικούς θεσμούς (...) Είναι μια φρικτή συγκυρία αυτή στην οποία βρισκόμαστε τώρα, που θα απαιτήσει όλη μας την ενέργεια για να αντισταθούμε και να επιστρέψουμε σε ένα σύστημα το οποίο, παρότι δεν είναι τέλειο, είναι κάτι που έχουμε θεωρήσει δεδομένο ως Αμερικανοί. Όλα όσα θεωρήσαμε δεδομένα κινδυνεύουν».
«Ο καθένας έχει έναν ρόλο να παίξει. Ο κινηματογράφος είναι εγγενώς ένα πολιτιστικό υποπροϊόν. Ακόμα και η πιο εμπορική ταινία του Χόλιγουντ (...) είναι μια αντανάκλαση του πολιτισμού, ακόμα κι όταν δεν το συνειδητοποιούμε. (...) Τα νοήματά της είναι σημαντικά. (...) Δυστυχώς, βλέπουμε ήδη, όχι απαραίτητα στο Χόλιγουντ, αλλά σε άλλα περιβάλλοντα που συνδέονται με την εξουσία των μεγάλων επιχειρήσεων, μια παραίτηση μπροστά σε αυτή τη νέα κυβέρνηση, που είναι σοκαριστική (...) Πρέπει να έχουμε επίγνωση του κινδύνου».
«Ναι. Νομίζω ότι δεν συνειδητοποιούμε πόσο ξαφνικά διακυβεύονται τα πάντα. Έχω παρακολουθήσει αυτή την εκστρατεία μίσους και έλλειψης ενσυναίσθησης απέναντι στα τρανς άτομα ειδικά και γενικά στα queer άτομα, που υπήρξε μια από τις κινητήριες δυνάμεις πίσω από την εκστρατεία της σκληρής δεξιάς η οποία επανέφερε τον Ντόναλντ Τραμπ στην εξουσία (...) Αυτό σημαίνει ότι όλοι πρέπει να αρχίσουμε να αγωνιζόμαστε εκ νέου για όλα όσα έχουμε αγωνιστεί στο παρελθόν».
«Όλες οι ταινίες είναι πολιτικές. (...) Όταν ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, με ένα έντονα πολιτικό υπόβαθρο μετά το 1968, είδε τα μελοδράματα του Ντάγκλας Σερκ στο Χόλιγουντ, αποφάσισε ότι οι πιο σχετικές και πολιτικές ιστορίες αφορούν την ιδιωτική ζωή. Δεν είναι απαραίτητο να μιλάς για τον αγώνα κατά της DuPont για να έχεις πολιτικό λόγο».
«Ας ελπίσουμε ότι είναι έτσι τα πράγματα. Οι γυναίκες ως ηθοποιοί και αστέρες του κινηματογράφου έπαιξαν ζωτικό ρόλο στο Χόλιγουντ. Ξεχνάμε ότι κάποτε, όπως τη δεκαετία του 1930, ο αριθμός των ταινιών με γυναίκες (...) ήταν τεράστιος...Εκείνες μπορούσαν να επηρεάσουν ποιές ταινίες θα γυρίζονταν...αγωνίστηκαν. Οι γυναίκες υποδύθηκαν πολύπλοκους χαρακτήρες, ακόμα και σκληρούς (και όχι) μόνο την ευγενική σύζυγο. (...). Αυτοί οι παλιοί αγώνες είναι δύναμη. Παρά τις δυσκολίες στο σημερινό αντιδραστικό περιβάλλον, μπορούμε να κερδίσουμε κι εμείς».
Ακολουθήστε το Business Daily στο Google news
